Στην μελέτη της Ιωάννας Λ. Γρηγορίου ( καθηγήτριας φυσικής αγωγής) αναφέρονται τα εξής ‘…Ο χορός ως τρόπος έκφρασης πηγάζει απ τα βάθη της ψυχής, εκφράζει όλο το ηθικοκοινωνικό οικοδόμημα…. Πολύ περισσότερο ισχύει αυτό, όταν μιλάμε για παιδιά τα οποία παρασύρονται και συνεπαίρνονται εύκολα από τον αυθορμητισμό και τη ζωντάνια που χαρακτηρίζουν το χορό…Ο χορός ενθαρρύνει τα παιδιά στην αναζήτηση της πολιτισμικής τους ταυτότητας μέσα στη σημερινή πλουραλιστική, πολυπολιτισμική πραγματικότητα….Είναι εξίσου σημαντικό τα παιδιά να μην μείνουν σε ένα πρώτο επίπεδο φολκλορισμού αλλά να εστιάσουν και να αντιληφθούν τον πολύχρωμο καμβά που συνθέτουν τα έθιμα, ο τρόπος ζωής, τα ήθη, οι φορεσιές, οι εργασίες, το βιοτικό επίπεδο, οι προσμονές, οι ελπίδες, η λαϊκή σοφία, όπως εκφράζονται στο παραδοσιακό τραγούδι και στον παραδοσιακό χορό. Πρέπει δηλαδή τα παιδιά χορεύοντας να συνειδητοποιούν ότι ο χορός αποτελεί τρόπο έκφρασης μέσω του οποίου γνωρίζουν τον εαυτό τους και γίνονται φορείς του ελληνικού τρόπου ζωής…Το παιδί κοινωνικοποιείται και καθίσταται κοινωνός πολιτισμού, μέσω της μητέρας όταν είναι ακόμη έμβρυο, μέσω των ταχταρισμάτων και των νανουρισμάτων κατά την βρεφική ηλικία και μέσα από την ενεργητική συμμετοχή, την παραίνεση, την ενίσχυση και την αποδοχή της κοινότητας στην οποία ζει. Έτσι λοιπόν ανάμεσα στα άλλα δέχεται και την επίδραση του τραγουδιού και του χορού….
Σκοπός της διδασκαλίας των παραδοσιακών χορών δεν είναι η από μέρους των παιδιών αναπαράσταση και η αναβίωσή τους ώστε εν τέλει να παρουσιάσουν μια τέλεια παράσταση αλλά να τους δοθεί η ευκαιρία να εκφραστούν, να τραγουδήσουν, να αποκτήσουν βαθύτερη σχέση με την παραδοσιακή μουσική και να φορτιστούν συναισθηματικά, δίνοντας πάντα προτεραιότητα στην τοπική τους πολιτιστική παράδοση. Μόνον έτσι μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο αγωγής και ευαισθητοποίησης των παιδιών σε ότι αφορά την πολιτιστική τους κληρονομιά…
..Σημαντικό είναι μέσα από τα ακούσματα και τις παραστάσεις που προσλαμβάνει να αποκτήσει κριτικό πνεύμα, ώστε να μην δέχεται άκριτα τα υποπροϊόντα της μαζικής βιομηχανίας πολιτισμού, ώστε να αποκτήσει αίσθηση του μέτρου και της απλότητας και την αυθεντικότητα που διακρίνει τον παραδοσιακό χορό χωρίς κινήσεις εντυπωσιασμού…Είναι εξίσου σημαντική για την εξέλιξη της γνωστικής διαδικασίας η γνώση του παραδοσιακού τραγουδιού, τα συναισθήματα που αυτό γεννά, πώς λειτουργεί γλωσσικά αλλά και ψυχογραφικά, ενταγμένο στον κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Εκεί ακριβώς που ο χορός και το τραγούδι εκφράζουν και συνοδεύουν τη ζωή στη γέννηση, το γάμο, τη βάφτιση, το λογοδόσημο της νύφης, τα προικιά, τα πανηγύρια, τις γιορτές των αγίων, το Πάσχα, τον αποχωρισμό, το θάνατο και κάθε άλλη πτυχή της καθημερινής ζωής…
…Η μύηση των παιδιών σε στοιχεία λαογραφίας, όπως καταγραφή και ταξινόμηση της ελληνικής λαικής φορεσιάς (ορεινές, πεδινές, νησιώτικες, αστικές, καθημερινές, νυφιάτικες, κλπ) ή η καταγραφή τοπικών εθίμων που σχετίζονται με παραδοσιακούς χορούς κινητοποιεί την περιέργεια και διευρύνει τους ορίζοντες των παιδιών…
Απώτερη επιδίωξη είναι οι μαθητές να γίνουν κοινωνοί και φορείς πολιτισμού, ενός πολιτισμού ο οποίος μέσα από τη διαφορετικότητα του κάθε λαού ευαισθητοποιεί προς μια πολιτιστική αλληλεπίδραση και παραδοχή του ρόλου και της αξίας που ο καθένας έχει στο παγκόσμιο χωνευτήρι. Άλλωστε η γνώση και η κατανόηση της διαφορετικότητας είναι δρόμος που οδηγεί το άτομο προς το σεβασμό, την αποδοχή, τη συναδέλφωση και την ειρηνική συνύπαρξη με τους άλλους λαούς..’’